De afternoonparty van 5 oktober verteld door sirona{I}

De mooiste binnenkomst is Pierre met zijn subje. Ze wist niet waar ze heen gingen en hij brengt haar geblinddoekt binnen alwaar ze voor iedereen te kijk wordt gezet op een stoel. Even later wordt ze vastgemaakt vlakbij de ingang met haar handen omhoog aan een haak. Iedereen mag even 'kennis' met haar maken. Leuk en spannend, omdat zij nog steeds geblinddoekt is en niet weet waar ze is en wie er allemaal zijn. Hmm... Pierre moet de 'kerfstok' maar verstoppen in het vervolg... want door daarin te lezen had ze wel het vermoeden dat ze naar Karisplace zouden komen. Ondertussen is het volgelopen en iedereen heeft het naar zijn zin. We praten en drinken wat en het is gezellig.

Plots neemt mijn Meester me aan mijn leiband mee naar boven en wordt ik aan het bondagerek vastgezet. Hij gaat even weg om wat speeltjes te halen, en ondertussen zet Pierre zijn subje vast aan de andere kant van het rek (rug tegen rug dus, met het rek ertussen). Hihi.... dit is leuk, met onze handen naar achteren gebonden kunnen we net over elkaars billen wrijven... Dit levert natuurlijk commentaar op van onze Meesters. Ik heb binnenpretjes want nu moet Mr.Ike zijn plannen omgooien, hij had natuurlijk nog verwacht dat ik daar alleen zou staan... *grijns*...

Ik krijg een borstbondage en ondertussen maakt Pierre zijn subje weer los. Daarna gaat mijn Meester verder met een mooie doch heel erg strakke bondage bij me aan te leggen, ook mijn handen en armen worden mee vastgemaakt op mijn rug. Blijven staan is moeilijk en Meester neemt me mee naar de takel die hij achter mijn rug vastmaakt en hem optrekt zodat ik voorover gebogen kom te staan. Hij bevestigd ook nog een spreidstang tussen mijn voeten. Het is druk boven op de speelzolder, de muziek staat aan op een aangenaam volume en als mijn Meester me doet hangen in de touwen, door ze heen en weer te schommelen, kan ik niet anders dan er aan toe te geven en me helemaal te laten gaan. Eerst probeer ik nog op mijn benen te blijven staan maar dat lukt niet meer, ik hang nu helemaal en voel dat de touwen best wel snijden. Toch zak ik steeds dieper weg, heb niet meer het besef van waar ik ben. Een paar keer hoor ik mijn Meester zeggen 'wakker blijven', wat dan vergezeld gaat van een paar stevige klappen op mijn billen. Ik hoor en voel het wel... maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Enige tijd later wordt ik weer van de takel los gemaakt, ik ben een beetje bij in zoverre dat ik op mijn benen kan staan (met steun). Verdere reakties blijven nog steeds uit. De bondage blijft nog zitten en dus ook mijn handen op mijn rug.

Als ik rechtsta, trekt Meester me aan mijn tepels naar voren en kom ik mijn bovenlichaam zo wat horizontaal te liggen. De pijn in mijn tepels en borsten gaat door heel mijn lichaam. Hij duwt we terug recht met mijn borsten en ik snak naar adem.

Daarna haalt Mr.Ike het spankingbankje en legt me er voorover op in de breedterichting. Auw ... dat doet pijn aan mijn strak opgebonden borsten. Meester haalt ze onder me vandaan en doet ze over het bankje bengelen. Daarna voel ik hoe hij me hard slaat met zijn handen. Ik voel de pijn... de harde pijn maar ben nog steeds een beetje weg zodat er amper reaktie komt.

Even later voel ik iets over mijn billen glijden, ik probeer om te kijken en zie dat het de cane is. Wat er dan door me heen gaat is onbeschrijflijk.... een gevoel van mengeling van ja en nee.... Ja heerlijk, ik wil dit... nee ik wil dit niet, dit is te erg... dit doet te veel pijn... ik verlang hiernaar... ik kan dit niet aan... niet met al die mensen erbij... ja alsjeblief sla me.... Een wirwar van gedachten in een paar seconden.

Al gauw voel ik de eerste klap die niet bepaald zachtjes is. Ik hoor mijn Meester zeggen 'Je weet hoeveel je er nog moet krijgen hè'... slik... ai... euh... toch niet het aantal dat ik per keer met mijn birthday spanking ontving he... Help... dat is te veel....Ik probeer in mezelf mee te tellen en ben verbaasd als hij stopt bij vijf (of toch zo'n getal daar in de buurt... mijn beneveld brein kan het niet goed meer registreren).

Daarna een reeks van tien... ik probeer niet te gillen, wil me stoer houden... maar ben o zo klein. Meester neemt daarna mijn hoofd liefdevol in zijn handen en vraagt of het gaat. Ik glimlach en zeg zachtjes 'ja'. Dan vraagt hij of ik nog meer wil.... dat klinkt als muziek in mijn oren... en zonder aarzelen beantwoord ik bevestigend. Waarop ik er nog 10 krijg die nog een stuk harder aankomen. Ik gil en probeer me weg te draaien. Tranen springen in mijn ogen. Als Meester even later me aankijkt, voel ik me intens gelukkig. Voel zoveel liefde door me heen stromen... voel hoeveel ik van Hem hou!

Ik wordt losgemaakt en begeleid naar het bed waar ik even kan bijkomen. Ik lig op mijn buik en Mr.Ike dekt me toe met een deken om afkoeling te voorkomen. Ik kan het toch niet helpen dat ik ga trillen en huilen. Probeer het tegen te houden. Wat me gedeeltelijk lukt. Maar toch... die emoties moeten eruit... Maar ik vind dit te intiem... die emoties zijn niet voor derden... die zijn enkel en alleen voor mijn Meester, voor ons samen. Als we alleen zijn, kan ik me beter laten gaan, dan huil ik vaak "tranen met tuiten", dan komt alles eruit en vind ik troost in de armen van mijn Meester.