De pianiste

erato schrijft: Een fantasie met een leuke wending.. Aarzelend en met bevende vingers speelde ze de eerste noten. ze speelde zelden voor publiek. haar enige steeds terugkerende toehoorder was haar docEnt. Vandaag bestond haar publiek uit één man. Niet zomaar een man. Een man 'with a capital M'. zij had het grootste respect voor Hem en aanbad Zijn wijsheid. Hij zou ongetwijfeld een fout - hoe gering ook - horen. Zachte pianomuziek vulde de kamer en naarmate het stuk vorderde, werd de weifelende aanzet van de terugkerende melodie met groeiende zekeRheid gespeeld. ze kende het stuk door en door en telkens als ze het speelde, genoot ze van de emoties die ze erin kon leggen. Aan de andere kant wist ze maar al te goed dat ze in het tweede deel van dit stuk bijna altijd dezelfde fout maakte. Fout, ja, voor diegenen die de pArtituur kennen. En dan nog ! Je moest al bijna de partituur noot per noot met je vinger volgen om de fout te onTdekken. Toen het laatste akkoord wegstierf, keek ze naar Hem. Hij zat voorovergeleund in een zetel schuin links van haar. Zijn kin rustte op Zijn duimen en met Zijn andere vingers had Hij een zadeldakje gevormd doordat Zijn vingertoppen tegen elkaar drukten. Een zachte glimlach speelde rond Zijn lippen. "Mooi," zei Hij terwijl Hij haar recht in de ogen keek, nog steeds glimlachend. ze wendde haar blik af en sprak bedeesd: "Maar niet foutloos..." "Z, zo," klonk het geamuseerd, "je weet wat dat betekent.... Straf." Na een korte stilte vervolgde Hij: "Zou je zo vriendelijk willen zijn om je kleren uit te doen?" Zonder te antwoorden deed ze wat er gevraagd werd. ze legde haar kleren netjes op één helft van het bankje waarop ze zojuist gezeten had en een beetje onbeholpen nam ze zelf ook terug plaats. Hij stond op, wandelde naar haar toe en deed haar een zwarte lederen halsband aan. Met een soepele beweging klikte Hij het bijhorende riempje eraan vast. Hij rukte zachtjes aan de ketting en leidde haar zo naar de andere kant van de kamer waar een open ruimte was. "Doe je handen achter je hoofd." zei Hij rustig maar tOch kordaat. Een rilling liep over haar rug. Daar stond ze dan: naakt, benen lichtjes gespreid, handen achter haar hoofd en ellebogen naar buiten gedraaid. Het enige dat haar naaktheid brak, was de leiband die stilletjes mee bewoog op het ritme van haar ademhaling. ze hoorde Hem rommelen in Zijn speelkoffer. Hij was op zoek naar de geschikte gesel - of beter gezegd gesels - om haar te straffen. Blijkbaar had Hij daar niet zoveel tijd voor nodig want ze hoorde Hem al terug haar richting uitkomen. De voetstappen hielden halt. Hij moest een meter of twee achter haar staan, gokte ze. Hij zag hoe haar lichaam zich spande en glimlachte breed toen Hij merkte dat ze haar adem inhield om de eerste slag op te vangen. Hij sloeg haar zacht op haar bips. "Oef, dat valt mee", schoot door haar hoofd en met deze gedachtenflits leek het startschot te zijn gegeven voor een onafgebroken stroom van zweepslagen, de ene al wat harder dan de andere. Na enkele minuten - ze had er geen idee van hoeveel - hield het zweepslagensaldo op. Haar achterste was al mooi licht roze gekleurd. Tevreden over Zijn opwarming nam Hij een andere gesel. ze wachtte af, maar de slagen bleven uit. ze ontspande zich een beetje en vroeg zich net af wat Hij aan het doen was toen een rake klap haar billen trof. " Au, dat was pijnlijk," dacht ze bij zichzelf en ze merkte hoe haar spieren zich weer spanden. Zonder een woord te zeggen, zonder gekreun, af en toe op haar onderlip bijtend onderging ze de rest van haar straf. Haar achterste was blijkbaar een geliefd doel. Toen Hij klaar was met het geselen zagen haar billen er vuurrood uit. Hij legde Zijn gesel opzij en ging vlak achter haar staan. zij voelde hoe Hij met één hand haar billen streelde. "je billen gloeien," fluisterde Hij in haar oor. " Omdat je zo eerlijk was om je fout toe te geven, zal Ik ze afkoelen..." Hij greep de leiband en trok hem naar beneden. Niet begrijpend draaide ze haar hoofd opzij en keek Hem vragend aan. Hij zag de aarzeling in haar ogen. Kalm zei Hij: " Ga maar op de grond liggen," en Hij grijnsde breed. De grond voelde koud aan tegen haar naakte lichaam. ze kreeg er kippenvel van. haar tepels werden nog stijver toen ze iets kouds haar billen voelde strelen. ze wist onmiddellijk wat het was. Een ijsblokje... Van onder naar boven en van boven naar onder bewoog Hij het ijsbloKje van links naar rechts over haar kont. Geen enkele centimeter werd onberoerd gelaten. ze voelde hoe het water langs de zijkant van haar lichaam naar beneden druppelde. Hij was nu rechts onderaan haar billen gekomen. Daar rustte Hij even. Na enkele seconden vervolgde Hij Zijn tocht met het ijsblokje. Het werd een tocht met heel veel sierlijke bochten. ze voelde hoe het water nu ook tussen haar benen door naar beneden gleed. Ook daar kon ze wel wat afkoeling gebruiken, maar dit effect had het smeltwater niet, integendeel. Het werd zelfs nog erger wanneer Hij af en toe met het ijsblokje voor heel even naar beneden afzakte. Plots voelde ze Hem hetgeen er nog overbleef van het ijsblokje in haar aars duwen. Zijn andere hand gleed onder haar buik door naar beneden en streelde haar zacht. ze kronkelde toen ze het ijsblokje in haar kont voelde smelten. Dit en het gestreel werd haar allemaal te veel. Zijn gelaat verried dat Hij met groot genot naar het schouwspel voor Zijn ogen keek. Toen het gekronkel ten einde was, ging Hij glimlachend naast haar liggen en nam haar in Zijn armen. Nog nahijgend besefte ze dat ze vanaf nu haar favoriete pianostuK met nog steeds hetzelfde foutje zou spelen.... En ze glimlachte.