Het is lang gelden

Willem01 schrijft: “Het is lang geleden”, zeg Je spijtig als we de kamer betreden , “dat we elkaar zagen”. “Ik wil vanavond de schade inhalen” geef Je me zakelijk mee. Heel soms krijg ik een glimp mee van wat er in Je omgaat. Een stille donkere vijver, die borrelt. Een mysterieuze energie en vastberadenheid straal Je uit, terwijl Je me doordringend aankijkt. Ik huiver, en geef me over aan Jou.

“Je aandacht verslapt”, zeg Je als Je me stevig vastbind. “Dat kan een stuk beter. Maar goed, het is jouw keus.” Intussen sta ik met de armen stevig op de rug vastgebonden voor Je. Doordat mn ellebogen aan elkaar vastgebonden zijn worden mn schouders strak naar achter getrokken. Je draait me om en kijkt me aan. “Zo, daar sta Je mooi rechtop. Nu lijk je een stuk gedisciplineerder”
Ik durf niet op te kijken als Je een knevel aanbrengt. Je legt een hand op mn schouder en geeft met een hoofdknik aan dat ik op mn knieën moet zitten. Je leest me de les hoe ik een betere slaaf kan zijn, wat Je van me verwacht. Ik knoop elk woord in mn oren. “En toch geloof ik niet dat Je me begrijpt” zeg Je. Eerst ben ik verbaasd, maar spreek niet tegen zoals me net verteld was.
Je legt een blinddoek om, en dirigeert me naar een rek aan de wand.
” Armen omhoog” beveel Je. Twee lussen gaan om m’n polsen. Je trekt mn armen aan het rek omhoog en wijd uit elkaar. Het dwingt me op mn tenen, als Je ook lussen om mn enkels legt en ze uit elkaar dirigeert. Ik sta gespannen aan het wandrek. Je haalt de balknevel stevig aan, en legt een halsband om m’n nek. Met een touw kan de spanning geregeld worden. Dan leg Je m’n bovenbenen en ellebogen vast, zet knijpers op mn tepels. Je laat me alleen, wachten, voelen. Je hakken tikken kordaat de kamer uit. De deur valt in het slot. Lange tijd sta ik te luisteren naar geluiden. Mn polsen knellen, de knevel snijdt in mn mondhoeken. Warme en koud worden mn tepels van de felle knijpers, ik probeer er niet aan te denken. Ik luister naar mn adem en zie mn gedachten voorbij trekken. Waarom ben ik niet attenter geweest ! verwijt ik mezelf

“Je weet nu hoe afwezigheid voelt”. Ik schrik als Je geruisloos voor me staat. “Laat het niet weer gebeuren.! Hoe mijn aanwezigheid voelt, ga Je nu meemaken !”. Je pakt de wasknijpers van mn rode en pijnlijke tepels. Felle pijn, en een heerlijk genot als Je de pijn wegmasseert. Dan zet je ze onverbiddelijk terug. Je neemt de favoriete zweep een slaat mn hele voorkant warm. Elke centimeter wordt geraakt, mijn benen, dijen, borst en armen. De wasknijpers vliegen door de ruimte, ik kerm. “Wat?, doet het zeer?” snoef Je. “Ik zal Je wat afharden”, en trekt de touwen, halsband en knevel stevig aan. Dan laat Je Je gaan, en ziet toe hoe we in een roes verdwijnen. Afwisselend neem je enkele zwepen of je blote handen om mij te leren luisteren. Ik ruk aan de touwen, heb geen ruimte. Ik kreun, vang mezelf in korte pauzes op. Dan stop je en voel ik je handen over mn lichaam strelen. De handen die zo genadeloos waren, zij nu liefdevol en warm.
Je maakt me los, en ik kniel voor je neer, met het hoofd fier omhoog omdat ik Je slagen trotseerde. Je kijkt me glimlachend aan, en dirigeert met een zweep mn hoofd omlaag. “Niet kijken... T valt niet mee he”, snoef Je. “Je bent nog lang niet klaar met me”, zeg Je als ik voorover gebogen, armen op de rug met de polsen aan een balk gebonden wordt. Dan pak Je de pakt de zweep op….