Masochisme
Er bestaat nogal wat onduidelijkheid over wat masochisme in zijn puurste vorm nu eigenlijk is. Dit komt ook vooral doordat de letters BDSM een samenvoeging is tussen Bondage/Dominance en Sado/Masochisme. Dit zijn eigenlijk twee verschillende begrippen die op zich niet veel met elkaar hebben te maken.
Met dit verhaaltje hopen we wat meer duidelijkheid te geven over watr Masochisme nu eigenlijk is.
Een belangrijk kenmerk is dat er in tegenstelling tot wat men over het algemeen denkt geen echte onderdanigheid is (wederom in zijn puurste vorm). Er is een machtsverhouding maar eigenlijk alleen in zoverre dat de Dominant naar believen pijn kan en mag toedienen aan de masochist/sub.
Het genot voor de masochist/sub zit in de pijnprikkels.Een masochiste kan klaarkomen door pijn, als deze in de juiste dosering wordt toegediend. Een Dom beleeft plezier aan de maximale toediening van pijnprikkels. Zoekend naar de pijngrenzen van de sub geniet de Dom van het kronkelende lichaam dat vecht tegen de toegediende pijn. Het kermen, kreunen en smeken van een sub zijn voor een Dom de beloning voor de zware arbeid.
Voor een buitenstaander is tijdens een spel vaak niet veel te herkennen van de vrije wil van de sub. De sub kan kronkelen, vloeken, tieren, schelden of zelfs van zich af slaan, bijten, krabben of trappen. Het staat de Dom uiteraard vrij om tegen dit soort reacties maatregelen te nemen, bijvoorbeeld door de bewegingsvrijheid van de sub te beperken en een bondage toe te passen.
Een masochist is iemand die heel bewust pijn opzoekt. Het gaat hier dan wel om goed toegediende, gedoseerde pijn. Want ook masochisten zien op tegen bijvoorbeeld een bezoek aan de tandarts.
Kennelijk is er iets bijzonders met de pijn waar een masochist naar verlangd. Is het een ander soort pijn dan de pijn die we normaal kennen?
Het is een aparte vorm van pijn. Pijn die een directe relatie heeft met genot. Voor een buitenstaander lijkt dat tegenstrijdig.
Hierin ligt de sleutel tot het antwoord: het juiste moment en de juiste dosering. Er zijn dus voorwaarden die aan de omgeving worden gesteld (sfeer, de juiste partner, lekker in je vel zitten) en de mate waarin wordt gepijnigd. Vaak zit er een opbouw in het toedienen van pijn. Door te beginnen met kleine prikkels kan de intensiteit langzaam worden opgevoerd.
Zelfs de grootste masochist zal het niet prettig vinden om direct bij aanvang van een spel of sessie voluit gepijnigd te worden. Een goede opbouw bevordert de mate waarin iemand de prikkels kan doorstaan.
Hiervoor is een wetenschappelijke verklaring. Tijdens het ondergaan van pijn wordt in de hersenen het hormoon endorfine aangemaakt. Dit is een lichaamseigen stof met een opiumachtige werking. De pijnlijder wordt hierdoor min of meer verdoofd voor de pijnprikkels. Er ontstaat een gemoedstoestand waarin de prikkels makkelijker kunnen worden ondergaan. Tegenstrijdig genoeg is Endorfine net als opium verslavend. En daarin zit mogelijk de verklaring waarom mensen masochistisch zijn. Er is behoefte aan (gedoseerde) pijn, omdat daarmee het verlangen naar de verslavende stof wordt vervuld.
Hierin ligt de sleutel tot het antwoord: het juiste moment en de juiste dosering. Er zijn dus voorwaarden die aan de omgeving worden gesteld (sfeer, de juiste partner, lekker in je vel zitten) en de mate waarin wordt gepijnigd. Vaak zit er een opbouw in het toedienen van pijn. Door te beginnen met kleine prikkels kan de intensiteit langzaam worden opgevoerd.
Zelfs de grootste masochist zal het niet prettig vinden om direct bij aanvang van een spel of sessie voluit gepijnigd te worden. Een goede opbouw bevordert de mate waarin iemand de prikkels kan doorstaan.
Hiervoor is een wetenschappelijke verklaring. Tijdens het ondergaan van pijn wordt in de hersenen het hormoon endorfine aangemaakt. Dit is een lichaamseigen stof met een opiumachtige werking. De pijnlijder wordt hierdoor min of meer verdoofd voor de pijnprikkels. Er ontstaat een gemoedstoestand waarin de prikkels makkelijker kunnen worden ondergaan. Tegenstrijdig genoeg is Endorfine net als opium verslavend. En daarin zit mogelijk de verklaring waarom mensen masochistisch zijn. Er is behoefte aan (gedoseerde) pijn, omdat daarmee het verlangen naar de verslavende stof wordt vervuld.
Pijn is een vorm van prikkeling. Er zijn ontelbare manieren waarop prikkels kunnen worden toegebracht. In de begrippenlijst staan voorbeelden genoeg. In feite is de fantasie van degene die de prikkels toebrengt de enige beperking (uiteraard samen met de gewenste dosering!).
Prikkels kunnen kort duren (een klap met een zweep of ander voorwerp) of lang en zeurderig zijn (bijvoorbeeld tepelklemmen, een ongemakkelijke houding).
Prikkels hebben vaak een groter effect als ze onverwacht gebeuren. De ontvanger van de prikkel kan zich dan vooraf niet instellen op het ontvangen ervan. Juist vanwege dit element wordt binnen BDSM vaak gebruik gemaakt van een blinddoek. De verhoogde mate van onzekerheid versterkt het effect van de prikkel.
Pijnprikkels zijn een vorm van emotie. En emoties zijn pas prettig als ze binnen de juiste context ondergaan worden. BDSM is in al zijn vormen gebasseerd op de grote verscheidenheid aan emoties. En pijn hoort daar dus ook bij.
Moet je grenzen stellen aan de mate van pijn die je iemand toebrengt? Uiteraard moet voorop staan dat er consencus bestaat tussen de masochist en de sadist. Het moet vooraf duidelijk zijn waar elkaars grenzen liggen.
Die grenzen kunnen heel ver liggen, verder dan de meesten die er geen ervaring mee hebben, kunnen voorstellen. Een masochist kan enorm verlangen naar een pak slaag waar hij/zij enkele dagen door bijna niet kan zitten. Ze zal het wel doen want zelfs die pijn prikkels worden als lekker ervaren. Let wel we praten hier dus niet over straf oid maar gewoon een stevig pak slaag omdat het zo lekker is. De prikkels kunnen op veel verschillende manieren worden toegebracht en een werkelijke masochist kan meer verdragen dan je kan voorstellen. De sadist zal manieren weten te vinden waarop op een verantwoorde manier zoveel mogelijk pijn kan worden toegebracht, zonder blijvend lichaamelijk letsel. Daarvoor worden allerhande methodes gebruikt die gaan van het slaan met zweep, paddels, canes ed. tot het gebruik van electra, kaarsvet, naalden ed..
De meesten vinden dat bloed en blijvende kwetsuren niet toegestaan zijn (blauwe plekken en striemen vallen trouwens niet onder blijvende kwetsuren). Een kleiner deel heeft geen moeite met een enkel druppeltje bloed. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door een verkeerd uitgevallen zweepslag, maar kan ook heel bewust worden toegepast. Een voorbeeld is bij het gebruik van naalden zoals een ieder zich kan voorstellen, maar ook een spanking met berkentakken of de cane kan soms wel wat bloed trekken doordat de huid kapot geslagen wordt.
Een heel klein deel accepteert echter ook bloed en zelfs verminkingen als geaccepteerd onderdeel van een SM-spel. Vaak echter is dat in samenhang met modieuze uittingen aan het lichaam (te vergelijken met bijvoorbeeld tatoeages). Denk in dit verband aan het toebrengen van littekens (carving) of het brandmerken. Deze zg body modificaties hebben echter vaak weer niks met SM te maken, maar worden gewoon mooi gevonden door de betrokken personen. Let wel dit kan soms verschikkelijk ver gaan en worden vaak ook als zeer schokkend ervaren.
Sado-Masochisme in zijn puurste vorm heeft dus alles te maken met pijn en weinig te maken met onderdanigheid of het zich overgeven aan de Sadist, hoewel dit vaak wel wordt gecombineerd in de BDSM wereld. Een rechtgeaarde Masochist geeft zich over aan de pijn prikkels niet aan de Sadist. Natuurlijk moet de Masochist wel kunnen vertrouwen op de Sadist dat hij weet wat hij doet en zeker als het er hard aan toe gaat. Voor een buitenstaander wordt SM vaak gezien als pure marteling en is het veelal onbegrepen dat iemand dat vrijwillig kan en wenst te ondergaan.
Sado-masochisme is géén sadisme.
Sado-masochisme ontleent zijn naam aan Leopold Von Sacher Masoch, en níet aan Markies De Sade. Meer nog, het sadisme in zijn eigenlijke betekenis (en zoals beschreven door De Sade), heeft met het sado-masochisme als tussenmenselijke praktijk niets meer te maken dan een kerktoren met een fallus - een vage uiterlijke gelijkenis.