Mosseltjes

Alice schrijft:

Het idee voor dit verhaal kreeg ik toen ik een tijd geleden bij een kennis was die een voor oorlogs huis bewoont met een voor- tussen en achterkamer. De kamers waren gescheiden door schuifdeuren. Zowel Voor- als de tussenkamer waren nogal donker ingericht. Terwijl ik daar op visite was dwaalden mijn gedachten even af en ontstond het idee voor dit verhaal :)

Vrijdagavond, we hadden mosseltjes gegeten. U installeerde zich op de bank, liet mij een cognacje inschenken en U een sigaar brengen en sommeerde mij daarna naar boven te gaan en me te verkleden. Kousen, halfhoge schoenen, zwarte lingerie met jarretels, kort rokje, diep uitgesneden truitje, opium en veel zwarte make-up. Zelf handboeien om doen en enkelboeien. Nieuwschierig vroeg ik, gaan we uit of zo ?? Maar U wees alleen maar en zei dat ik het wel zou merken.
Ik douchte uitgebreid, smeerde mezelf in met een lekekr ruikende olie, schoor me nog een keertje alhoewel ik voor de verandering dat met het weekend in het vooruitzicht 's ochtends ook al had gedaan en trok mijn lingerie en kousen vast aan. Opmaken, zwarte oogschaduw, dikke zwarte kohllijnen onder mijn ogen, rode lipstick en mijn haar gefohnd. Beetje gel erdoor en de rest van mijn kleding aan. Nog een laatste inspectie in de passpiegel en ik liep de trap af, kamer in en liet me door U bekijken. Na een meer dan goedkeurend knikje vleide ik me op een kussen aan Uw voeten. U streelde zacht door mijn haar en we zeiden geen van beiden iets. Ik zuchtte eens diep en duwde mijn hoofd in Uw schoot. Na een tijdje stond U op en liet mij mijn jas aan trekken. Waar gaan we naar toe ? vroeg ik voor de tweede keer. Niet zo nieuwschierig slavin, je merkt het wel lachte U geheimzinnig. De sfeer was erotisch gespannen maar redelijk amicaal. Ik probeerde in de auto U toch te ontfutselen wat het plan was , maar 't lukte niet erg. Quasi beledigd keek ik uit het raam. Terwijl we voor een stoplicht stonden pakte U plotseling nogal ruw mijn kin beet en keek me strak aan. Vanaf nu geen praatjes meer slet. Je gedraagt je naar wat je bent, een slet, Mijn slavin, Mijn eigendom. De sfeer was direct anders, meer geladen en ik knikte zachtjes. Ook geen behoefte er tegen in te gaan, ik voelde me prima op deze plek dus waarom zou ik. Het je en jij veranderde automatisch in U en na een kleine aansporing van Uw kant (jaja wanneer doe je dat nou eens uit je zelf slet) spreidde ik mijn benen lichtjes. Ogen dicht, motorgeluid op de achtergrond, mijn hand strelend door Uw haar en ik voelde me gelukkig. Ik soesde een beetje weg en kwam pas weer echt bij mijn positieven toen U de auto parkeerde. Uw hand gleed naar mijn kin en U duwde mijn hoofd in mijn nek. elise, luister goed ik ben erg serieus nu. Onthoud wat ik zeg. Ik vind je een geweldige slavin, ik voel me rijk met je, ik acht je hoog, ik hou van je en juist daarom breng ik je hier. Zeg niets meer, volg me, gedraag je zoals van je wordt verwacht en onthoud mijn woorden. Ik knikte een beetje overdonderd door de serieuze ondertoon in Uw stem en de hartstochtelijke kus die erop volgde.
U stapte uit, maakte het portier aan mijn kant open en leidde me naar de voordeur van een oud herenhuis. Een oudere man deed op Uw bellen open, ik schatte hem een jaar of 70 en met een enigzins gekromde rug ging hij ons voor met de woorden U wordt al verwacht. Bij een kamertje aan de rechterkant bleef hij staan en hij zei de Dame kan zich hier klaarmaken. Enigzins bevreemd keek ik U aan , maar U gebaarde met een geruststellend knikje dat ik naar binnen kon gaan. Alleen wel te verstaan. Het was een klein vertrek en behalve een stoel en een spiegel aan de wand en een klein houten tafeltje met een glas water stond er niets in. Zware fluwelen gordijnen onttrokken de ramen aan mijn gezichtsveld. Links van me schuifdeuren die hermetisch afgesloten waren. Naast het glas water een kort briefje in Uw handschrift. Slavin, kleedt je uit, schoenen, kousen , pols-en enkelboeien omhouden. Wanneer je klaar bent wacht je geknield naast de stoel, handen in je nek. Ik vond het enorm zonde van de mooie kleding die ik had aangetrokken en piekerde me suf waar ik was en vooral waar U was, wie er nog meer in dit huis waren, waren er nog meer ? , en wie of wat die oude man was. Ik zat denk ik een minuut of 5 en toen ging de deur open en stapte tot mijn schrik de oudere man naar binnen. Hij verblikte of verbloosde niet terwijl hij me daar zo zag zitten maar keek strak voor zich uit terwijl hij me vroeg, Bent U klaar mevrouw ? Ik voelde me verschrikkelijk opgelaten en stotterde een beetje toen ik zachtjes zei, ja ik geloof het wel. Staat U dan maar op mevrouw, er wordt op U gewacht. Met gevoel voor theater opende de oude man de schuifdeuren en het leek wel een lakei die een bezoeker aankondigde toen hij zei : Mevrouw is gereed. Er schoot door me heen terwijl hij me de kamer in liet stappen dat ik helemaal niet gereed was zo in mijn niksie en een zenuwachtig gegiechel borrelde op in mijn keel. De schuifdeuren sloten achter me en ik merkte dat het tamelijk donker was in de ruimte. Toen mijn ogen een beetje aan het licht gewend waren zag ik in het midden van de ruimte die me erg leeg voorkwam een soort galg staan met dit verschil dat er geen lus aan het touw zat maar een ijzeren haak. Elise, nog voor ik U zag hoorde ik Uw stem. Ik keek in de richting van het geluid en zag U in een gemakkelijke canape zitten die grotendeels in de schaduw stond. Ik kon Uw gezicht nauwelijks onderscheiden. Uw stem was rustig , kalm, vastberaden , terwijl U begon te paten. Tegelijkertijd registreerde mijn ogen een beweging uit de andere hoek van de kamer. Een tamelijk grote man , helemaal gehuld in een leren pak, en met een of ander masker op zijn hoofd wat hem het aanzien van een middeleeuwse beul gaf kwam langzaam op me toe. Ik was te verbaasd en te verschrikt om te bewegen en mijn ogen bleven op die wandelende zich traag voortbewegende bizarre figuur gericht terwijl Uw stem tot me doordrong. Wat U precies allemaal zei drong niet zo heel erg tot me door,  wel maakte ik eruit op dat die man hier was om op Uw commando met mij te doen wat U wilde. Ik deed een paar stappen achteruit , terwijl Uw stem doorpraatte over kleine tekortkomingen die maar niet verbeterden in de loop der tijd eerder erger werden, mijn geintjes die ik erover maakte , mijn soms wat ballorige gedrag , mijn niet zozeer onwilligheid maar soms wat onverschilligheid of nukken als dingen mij niet uitkwamen , kortom besloot U,  kleine onhebbelijkheden die dreigden te verworden tot grotere irritaties aan Uw kant en waar U het tijd voor vond er een halt aan te roepen. Op het moment dat uw stem zweeg stond ik met mijn rug tegen de muur en de gemaskerde man een meter van me af. Enigzins verwilderd keek ik om me heen. Ik hoorde Uw stem emotieloos zeggen , maak haar vast en de man greep me niet eens hard, meer geroutineerd bij mijn arm en trok me zachtjes mee onder de "galg" en zette me met mijn handen vast. Ik stond nog net op mijn tenen en toen hij me zonder me ook maar ergens nodeloos aan te raken los liet draaide ik een keer om mijn eigen as. De man zei geen woord en zou dat het volgende half uur ook niet doen. Hij vroeg me niets en scheen ook niets van mij te verwachten. Het enige waarop hij reageerde was Uw stem en die gehoorzaamde hij feilloos zoals ik zou merken. Ik keek nog eens goed naar de bizarre verschijning en alhoewel ik me er tegen verzette en wist dat U in de buurt was en ik een grenzeloos vertouwen had in Uw oordeel werd ik bang, niet geil bang,  gewoon bang dat U me in een positie had gebracht die ik niet aan kon. Ik voelde een onbestemd gevoel in mijn buik, wat beslist geen geilheid was, meer een misselijkmakend angstig gevoel. Ik hoorde U opstaan van Uw stoel die achter me stond ik  zag U lopen naar een stoel in de andere hoek van de kamer schuin voor me. Het was te donker om meer dan een silhouette te zien en ook dat maakte dat de hele sfeer luguber was. Ik zag dat de man in leer zich naar U toe draaide en ik hoorde U maar 1 zin zeggen. Gesel haar. De man draaide zich naar de muur , direct daarop weer naar mij en voor ik goed en wel besefte wat er gebeurde voelde ik een zweep striemend over mijn huid glijden. En nog een en nog een, ik kreeg absoluut niet de tijd me te herstellen of me voor te breiden op een volgende slag. Binnen no time stond mijn hele lichaam in vuur en vlam en draaide ik als een gek om mijn eigen as heen om de slagen te ontwijken, wat me niet hielp want ze kwamen altijd wel ergens terecht. Ik probeerde Uw ogen te zoeken , maar het was veel te donker, de man die me sloeg leek helemaal onbereikbaar, zijn gezicht zag ik totaal niet. Toen ik uiteindelijk smeekte en gilde en snikte en zelfs om genade vroeg stopte de beul. Maar uw stem klonk strak toen U hem sommeerde door te gaan en nog iets harder te slaan. Ik gilde al voordat de zweep me opnieuw raakte en toen ik bijna dacht flauw te vallen hoorde ik Uw stem zeggen dat mijn benen vastgemaakt moesten worden zodat mijn dijen en kutje beter geraakt zouden worden. Ik spartelde niet eens meer tegen, ik had er de kracht niet meer voor. De zweep striemde langs mijn dijen en over mijn wijd openstaande kut. Op een gegeven moment voelde ik warm vocht langs mijn benen lopen en ik wist niet meer of ik nu mijn blaas stond te legen of dat de striemen open waar gesprongen en er bloed langs mijn benen liep. Ik besefte dat U moest schreeuwen om boven mijn gekerm uit te komen toen ik U hoorde zeggen maak het af. De gemaskerde man gooide de zweep achteloos op de vloer en draaide zich opnieuw naar de muur. Toen hij zich weer omdraaide stond hij met een bull-whip in zijn handen die hij demonstratief 1 keer voor me op de grond liet neerknallen. Of hij me er nog mee geslagen heeft weet ik niet meer. De aanblik en het geluid van het ding was zo afschrikwekkend en Uw woorden 'maak het af' gonzden zo na in mijn hoofd dat ik van mijn stokje ging. Toen ik uiteindelijk weer bij kwam lag ik in een schoon bed tussen koele lakens en zat U op de rand van mijn bed. U streelde zacht mijn haar en ik deed heel even mijn ogen open en voelde me gek genoeg rustig. Ik heb daarna nog 3 weken met een geschonden lichaam rond gelopen, ben een week lang ontzettend huilerig geweest, janken om het minste of geringste en ik heb nog nooit zoveel op schoot gezeten als in de week na het gebeurde. Het leek of ik me in U wilde begraven. Natuurlijk is er achteraf over gepraat, veel en lang en nog steeds. Het is nu een jaar geleden en het gebeuren heeft zich niet herhaald. Gelukkig begint het mosselseizoen bijna weer :).